Kjærleik som tema

Dette blir den siste diktgjetteleiken før julehelga er inne. Kven har skrive det følgjande diktet frå i år?

Svaret kjem i ein artikkel på slutten av året. Eg kan seie så mykje som at boksidene i diktboka er delte mellom ei diktrøyst på vanleg monologisk vis og refererte utsnitt av ein samtale, slik det også er i boksida under.

Nå kan jeg høre elven
helt hit
Da kommer regnet snart på nytt
helt sikkert
Jeg venter
må kjenne dråpene av helt sikkert mot ansiktet
Sprut på meg sier jeg til deg den kvelden
i ansiktet mitt, kan du gjøre det helt sikkert




Når du blir igjen inne i meg, etterpå
og beveger deg slappere og stille
kan jeg kjenne at det beste finnes
der du dreier rundt
min lille langsomme klode
 Orfeus har et blikk
- Men hadde han det der nede
- Det er det jeg er sterkt i tvil om
- Han snudde seg og kikket   det var ved inngangen
da mistet han skyggen som fulgte han
- Jeg tror det er verre å miste for andre gang
å miste for andre gang måtte være verst for dem begge
- Helt sikkert

Ps 31/12-2011:

Førebels vil eg røpe at forfattaren er Ingrid Storholmen. Boka heiter Til kjærlighetens pris. Og her har ordet “pris” dobbel tyding. Vi er komne eit stykke inn i diktboka, diktet over er side 15.

Fremst i utgjevinga opplyser forfattaren: “Dialogen som løper parallelt med diktene, er en samtale som forfatteren deltok i etter en reise til Orfeushulen i Rodopefjellene på grensen mellom Bulgaria og Hellas i 2003. Samtalen ble tatt opp på bånd, transkribert og senere noe redigert.” 

Skamtalen graceland

er tittelen på Ingrid Storholmen si bok frå i vår. Eg såg ei dramatisering av delar av boka på Æ Å litteraturfestival no på laurdag. Frå før har Ingrid Storholmen gjevi ut diktsamlinga Krypskyttarloven, i 2001. No legg eg ut ei melding av Skamtalen graceland på denne nettstaden, dvs skriv om Ingrid Storholmen si nye litterære handsaming av «utburd»-problematikken. Eg vil komme inn på det religiøse ved kvitfargen, og den religiøse sida ved skamma, collage-teknikken frå 1960-åra, det djupt engleaktige ved Marilyn Monroe, melodramaet, kunstnarproblematikken og teikn til ei nystarta generasjonsmotseiing i norsk poesi, eg vil seie at Storholmen si bok er betre å lese enn eit trykt nytt norsk «drama», men at Peer Gynt jo er Henrik Ibsens beste dikt og samtidig eit skodespel i 5 akter («handlingar»). 

Ingrid Storholmen. Foto: Asche­houg
Hald fram å lesa Skamtalen graceland